Genderdysforie bij kinderen en jongeren

Kinderen en jongeren kunnen heel sterk het gevoel hebben dat ze tot het ‘andere’ geslacht behoren of dat ze in elk geval niet ‘jongen’ of ‘meisje’ zijn ook al staat dat op hun geboortekaartje.  Deze gevoelens kunnen samengaan met psychische klachten als somberheid, sociale angst en een laag zelfbeeld.

Wat is genderdysforie?

Wanneer de gevoelde genderidentiteit niet overeenkomt met het geslacht dat iemand bij geboorte is toegewezen spreken we van genderdysforie. Een kind kan de biologische kenmerken van een jongen (of meisje) hebben, maar zich geen jongen (of meisje) voelen. Een term die ook wel wordt gebruikt is genderincongruentie: ‘de binnenkant en de buitenkant komen niet overeen’.  De mate waarin dit gevoeld wordt kan verschillen. Ook kan of durft lang niet elk kind dit gevoel te tonen of te benoemen. In een wereld waarin alle mensen man of vrouw lijken te zijn wordt snel aangenomen dat iemand die genderdysfoor is tot het andere geslacht behoort. Niet altijd is men daarmee geholpen, want steeds duidelijker wordt dat sommige mensen zich noch (geheel) man noch (geheel) vrouw voelen. We weten uit onderzoek dat ook heftig gevoelde en geuite genderdysforie bij kinderen niet altijd aanwezig blijft in de puberteit. Dat in onze maatschappij ander  gedrag wordt toegeschreven aan mannen dan aan vrouwen maakt dat er verwarring kan ontstaan over de aard en de betekenis van genderdysfore gevoelens. “Mijn zoon speelt nooit met poppen en toch zegt hij dat hij een meisje is. Hoe kan dat?” Anderzijds kan de wens tot het ‘andere’ geslacht te willen horen wel degelijk samen hangen met de werkelijke of vermeende voordelen die dat in de ogen van een kind zou hebben, zeker bij kinderen die erg in zwart-wit schema’s denken. Bij kinderen met genderdysforie kan ook al op zeer jonge leeftijd sprake zijn van sterke lijdensdruk.